Το άγχος της Αποκριάς

Το άγχος της Αποκριάς

/

Κάθε φορά που πλησιάζουν οι Απόκριες αγχώνομαι. Πήγαινε στα μαγαζιά, σκαρφίσου φορεσιά,
κάντη να μοιάζει παιχνιδιάρα και ευφάνταστη, φόρεσε μάσκα, βγάλε τη μάσκα. Και πρόσεξε μην
είναι και πολύ ντεμοντέ το όλο outfit.

 

Άγχος με πιάνει και πανικός! Γιατί από τη μια νιώθω ότι θέλω να πηγαίνω στα πάρτυ -έχει και κάτι
από τα διονυσιακά γλέντια, που πάντα ζήλευα- κι από την άλλη νιώθω ότι δε θέλω να μου φοράω
στολές και να μπαίνω σε ρόλους. Κι επειδή με απασχολούσε πολύ το θέμα (δηλαδή πιο πολύ
επειδή έμενα μόνη στο σπίτι τις Απόκριες) κι επειδή για όλα υπάρχει ένας λόγος, έκατσα και το
έψαξα και ιδού η απάντηση που μου έδωσα:

 

Δεν μπορώ να χαρώ τις φορεσιές

γιατί από παιδί με έντυναν με στολές που δε με εξέφραζαν.

 

Στο νηπιαγωγείο Βασίλισσα της Νύχτας, στο δημοτικό πέρασα από Pocahontas, Minnie Mouse,
Πριγκίπισσα των Πάγων μέχρι Κοντέσσα του γαλλικού μεσαίωνα. Στο μεταξύ, επειδή πάντα μου
έπεφτε ο λαχνός και φορούσα δανεικές στολές από γειτόνισσες ή από τη μεγάλη αδερφή, ποτέ δεν
είχα την επιλογή να πάω στα μαγαζιά και να ψάξω κάτι τι που να με εκφράζει.

 

Ώσπου, θυμάμαι κάποια στιγμή, γυμνασιόπαιδο πια, ντύθηκα καουμπόισσα με μια σαλοπέτα
(μόδα των 90s, βεβαίως-βεβαίως), ένα καπέλο τύπου Far West κι ένα πιστόλι που αγόρασα από το
ψιλικατζίδικο της κυρίας Ρένας. Πολλή εντύπωση μου είχε κάνει η στολή εκείνη! Δηλαδή, όχι η
στολή, αλλά ο αέρας που είχα όταν έκανα την εμφάνισή μου στο πάρτυ του φροντιστηρίου. Ένιωθα
σα να μπορώ να έχω λόγο, σα να μπορώ να φωνάξω, να τρέξω, να κυνηγήσω, να κουτσομπολέψω,
να φλερτάρω, να φάω πατατάκια και τυροπιτάκια, να χορέψω Back Street Boys και Macarena χωρίς
να φοβάμαι μήπως μου σκιστούν τα τούλια ή μου φύγει η περούκα. Με άλλα λόγια, σα να μπορώ
να είμαι η εαυτή μου.

 

Από τη θρυλική εκείνη μεταμφίεση σε καουμπόισσα ακολούθησαν κι άλλες πολλές. Ποτέ ξανά
συμβατικές. Με μια εξάιρεση ίσως τη στολή της μάγισσας. Αλλά ίσως αυτή να μου τη
συγχωρήσετε, γιατί ούτως ή άλλως αν ζούσα στο Μεσαίωνα δε θα τη γλίτωνα την πυρά!

Comment (1)
  • Κατερίνα / Απρίλιος 23, 2018, 4:26 μμ   Απάντηση

    Συμπάσχω με το δράμα σου Σοφάκι μου…. Να ξέρεις όμως ότι τις μάγισσες δεν τις καίγανε στο Μεσαίωνα. Κυρίως στην Αναγέννησηκαι το Διαφωτισμό. Φαντάζομαι ότι η επιστήμη -γένους αρσενικού- έπρεπε να εξαφανίσει τη λαϊκή σοφία, ιδίως στον τομέα της θεραπευτικής, χιλιάδες χρόνια αποθησαυρισμένη και παραδιδόμενη από γενιά σε γενιά από μάνα σε κόρη για να την αντικαταστήσει με την αυθεντία της-του. Έτσι την παρέδωσε στην πυρά ως δεισιδαιμονία και σκοτεινή μαγεία